25 Asal Modüllü Kongrüanslar
Bir polinom kongrüansını çözme problemini önce asal kuvvet modüllerine, oradan da kök yükseltme yoluyla asal modüllere indirgemiştik. Zincirin son halkası, yani
\[f(x) \equiv 0 \pmod p \qquad (p \text{ asal})\]
biçimindeki kongrüanslar, aslında zincirin en düzenli halkasıdır: modül asal olunca \(\mathbb{Z}_p\) bir cisim gibi davranır ve polinomların bildiğimiz cebirsel özellikleri hemen hemen olduğu gibi geçerli kalır.
Bu kongrüansın çözümleri, modülo \(p\)’ye göre bir \(a_1, a_2, \dots, a_p\) tam kalanlar sistemi denenerek her zaman bulunabilir. Bu bölümde asıl amacımız bu aramayı kısaltmak ve çözüm sayısı hakkında bir üst sınır elde etmektir.
25.1 Dereceyi \(p\)’nin Altına İndirme
Modülo \(p\)’de \(x^p\) ile \(x\) aynı değeri aldığından (\(u^p \equiv u\)), derecesi \(p\) veya daha yüksek olan bir kongrüansı her zaman daha düşük dereceli bir kongrüansla değiştirebiliriz.
Teorem 25.1 (Derece İndirgeme) \(f(x)\) tam katsayılı bir polinom, \(p\) bir asal sayı ve \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının derecesi \(p\) olsun. Bu durumda aşağıdakilerden biri gerçekleşir:
- ya her \(x\) tam sayısı \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının bir çözümüdür;
- ya da \(g(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının derecesi \(p\)’den küçük, baş katsayısı modülo \(p\)’ye göre \(1\)’e kongrüan ve çözüm kümesi \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansınınkiyle aynı olan tam katsayılı bir \(g(x)\) polinomu vardır.
İspat
\(f(x)\) polinomunu \(x^p - x\) polinomuna bölelim. \(x^p - x\) polinomunun baş katsayısı \(1\) olduğundan, bölme işlemi tam katsayılar içinde yapılabilir:
\[f(x) = q(x)\,(x^p - x) + r(x)\]
Burada \(q(x)\) ve \(r(x)\) tam katsayılı polinomlardır; ayrıca \(r(x)\) ya sıfır polinomudur ya da
\[\partial r(x) < \partial (x^p - x) = p\]
sağlanır.
Fermat teoremi gereği her \(u\) tam sayısı için \(u^p \equiv u \pmod p\), yani \(u^p - u \equiv 0 \pmod p\)’dir. O hâlde yukarıdaki eşitlikte \(x = u\) yazılırsa
\[f(u) \equiv r(u) \pmod p, \qquad \forall u \in \mathbb{Z}\]
bulunur. Şimdi iki durum söz konusudur.
i) \(r(x) \equiv 0\) ise. Yani \(r(x)\) ya sıfır polinomudur ya da bütün katsayıları \(p\) ile bölünür. Bu durumda her \(u \in \mathbb{Z}\) için \(r(u) \equiv 0 \pmod p\), dolayısıyla
\[f(u) \equiv 0 \pmod p, \qquad \forall u \in \mathbb{Z}\]
olur; yani her tam sayı kongrüansın bir çözümüdür.
ii) \(r(x) \not\equiv 0\) ise. Yani \(r(x)\) sıfır polinomundan farklıdır ve en az bir katsayısı \(p\) ile bölünmez. Bu durumda \(r(x)\) polinomu
\[r(x) = r_m x^m + r_{m-1}x^{m-1} + \cdots + r_1 x + r_0\]
biçimindedir; burada \(r_m \not\equiv 0 \pmod p\) ve \(\partial r(x) = m < p\)’dir.
\((r_m, p) = 1\) olduğundan \(r_m x \equiv 1 \pmod p\) kongrüansı çözülebilirdir ve bir tek çözümü vardır; bu çözüm \(x \equiv b \pmod p\) olsun.
Artık üç kongrüansın çözüm kümeleri arasındaki ilişkiyi kurabiliriz:
- \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) ile \(r(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüanslarının çözümleri aynıdır (çünkü her \(u\) için \(f(u) \equiv r(u)\)).
- \((b, p) = 1\) olduğundan \(r(x) \equiv 0 \pmod p\) ile \(b\,r(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüanslarının çözümleri de aynıdır.
O hâlde aranan polinom olarak
\[g(x) = b\,r(x)\]
alınabilir: derecesi \(m < p\)’dir ve baş katsayısı \(b\,r_m \equiv 1 \pmod p\)’dir.
\(\blacksquare\)
Örnek 25.1 \(x^7 + x^3 + 2 \equiv 0 \pmod 5\) kongrüansını, derecesi \(5\)’ten küçük ve baş katsayısı \(1\) olan bir kongrüansa indirgeyiniz.
Çözüm
\(f(x) = x^7 + x^3 + 2\) polinomunu \(x^5 - x\) polinomuna bölelim:
\[x^7 + x^3 + 2 = x^2\,(x^5 - x) + \underbrace{2x^3 + 2}_{r(x)}\]
O hâlde her \(u\) tam sayısı için \(f(u) \equiv r(u) \pmod 5\)’tir ve \(\partial r(x) = 3 < 5\)’tir.
Baş katsayıyı \(1\) yapmak için \(r_3 x \equiv 1 \pmod 5\), yani \(2x \equiv 1 \pmod 5\) kongrüansını çözelim: \(b \equiv 3 \pmod 5\). Buradan
\[g(x) = 3\,r(x) = 6x^3 + 6 \equiv x^3 + 1 \pmod 5\]
bulunur. Demek ki \(x^7 + x^3 + 2 \equiv 0 \pmod 5\) ile \(x^3 + 1 \equiv 0 \pmod 5\) kongrüanslarının çözümleri aynıdır.
Sağlama. \(x^3 + 1 \equiv 0 \pmod 5\) kongrüansının tek çözümü \(x \equiv 4 \pmod 5\)’tir (\(4^3 + 1 = 65\)). Gerçekten de \(4^7 + 4^3 + 2 = 16450 = 5 \cdot 3290\)’dır ve \(x = 0,1,2,3\) değerlerinin hiçbiri asıl kongrüansı sağlamaz.
\(\blacksquare\)
Teorem, modülo \(p\)’de çalışırken derecenin her zaman \(p\)’nin altına çekilebileceğini söyler. Bu hem elle arama alanını küçültür hem de bir sonraki teoremin vereceği “çözüm sayısı \(\leq\) derece” sınırını keskinleştirir.
25.2 Çarpan Teoremi
Cebirden bilinen “kök ⟺ çarpan” ilkesi, modül asal olduğunda kongrüanslar için de geçerlidir.
Teorem 25.2 (Çarpan Teoremi) \(f(x)\) tam katsayılı bir polinom, \(\partial f(x) \geq 1\) ve \(p\) bir asal sayı olsun. Bir \(a\) tam sayısının \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının çözümü olması için gerek ve yeter koşul,
\[f(x) \equiv (x - a)\,\rho(x) \pmod p\]
olacak şekilde tam katsayılı bir \(\rho(x)\) polinomunun var olmasıdır.
İspat
Gereklik. \(a\) tam sayısı \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının bir çözümü olsun. \(f(x)\) polinomunu \(x - a\) polinomuna bölelim. \(x-a\) polinomunun baş katsayısı \(1\) olduğundan bölme tam katsayılar içinde yapılabilir ve kalan bir sabittir:
\[f(x) = (x-a)\,\rho(x) + r \tag{$\ast$}\]
Burada \(\rho(x)\) tam katsayılı bir polinom, \(r\) ise bir tam sayıdır. \((\ast)\)’da \(x = a\) yazılırsa \(f(a) = r\) bulunur. \(a\) bir çözüm olduğundan \(f(a) \equiv 0 \pmod p\), yani
\[r \equiv 0 \pmod p\]
olur. Bunu \((\ast)\)’da kullanırsak
\[f(x) \equiv (x-a)\,\rho(x) \pmod p\]
elde edilir.
Yeterlik. \(f(x) \equiv (x-a)\rho(x) \pmod p\) olacak şekilde tam katsayılı bir \(\rho(x)\) polinomu var olsun. Bu kongrüansta \(x = a\) yazılırsa
\[f(a) \equiv (a-a)\,\rho(a) = 0 \pmod p\]
bulunur; yani \(a\) tam sayısı \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının bir çözümüdür.
\(\blacksquare\)
25.3 Lagrange Teoremi
Artık bu bölümün ana sonucunu ispatlayabiliriz: asal modülde çözüm sayısı dereceyi aşamaz.
Teorem 25.3 (Lagrange Teoremi) \(p\) bir asal sayı olmak üzere
\[f(x) = a_n x^n + a_{n-1}x^{n-1} + \cdots + a_1 x + a_0 \equiv 0 \pmod p\]
kongrüansının derecesi \(n\) olsun; yani \(a_n \neq 0\) ve \(a_n \not\equiv 0 \pmod p\) olsun. Bu durumda kongrüansın en fazla \(n\) tane çözümü vardır.
İspat
İspatı \(n\) üzerinden tümevarımla yapalım.
Başlangıç adımı (\(n = 1\)). \(a_1 x + a_0 \equiv 0 \pmod p\) kongrüansında \(p \nmid a_1\), yani \((a_1, p) = 1\)’dir. Birinci dereceden kongrüanslar hakkında bildiklerimize göre bu kongrüansın tam olarak bir çözümü vardır; özel olarak en fazla \(1\) çözümü vardır. Teorem \(n = 1\) için doğrudur.
Tümevarım hipotezi. Teoremin \(n = k-1\) için doğru olduğunu kabul edelim (\(k > 1\), \(k \in \mathbb{N}\)); yani \((k-1)\). dereceden bir \(g(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının en fazla \(k-1\) tane çözümü olduğunu varsayalım.
Tümevarım adımı. \(f(x) \equiv 0 \pmod p\), \(k\). dereceden bir kongrüans olsun. İki durum söz konusudur.
i) Kongrüansın hiç çözümü yoktur. Bu durumda ispatlanacak bir şey yoktur; \(0 \leq k\) olduğundan teorem \(n = k\) için doğrudur.
ii) Kongrüansın bir çözümü vardır; bu çözüm \(x \equiv a \pmod p\) olsun. Teorem 25.2 gereği
\[f(x) \equiv (x-a)\,g(x) \pmod p \tag{$\ast$}\]
olacak şekilde tam katsayılı bir \(g(x)\) polinomu vardır. Üstelik bu polinom, Teorem 25.2’ın ispatındaki bölme işleminin bölümüdür: \(f(x)\) derecesi \(k\) olan bir polinom, \(x - a\) ise baş katsayısı \(1\) olan birinci dereceden bir polinom olduğundan \(g(x)\)’in derecesi \(k-1\) ve baş katsayısı \(a_k\)’dır. \(a_k \not\equiv 0 \pmod p\) olduğundan \(g(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının derecesi de \(k-1\)’dir.
Tümevarım hipotezine göre \(g(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının en fazla \(k-1\) tane çözümü vardır. Bu çözümler
\[x \equiv c_1, \quad x \equiv c_2, \quad \dots, \quad x \equiv c_r \pmod p, \qquad r \leq k-1\]
olsun.
Şimdi \(d\) tam sayısı, \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının herhangi bir çözümü olsun; yani \(f(d) \equiv 0 \pmod p\). \((\ast)\)’da \(x = d\) yazılırsa
\[(d - a)\,g(d) \equiv 0 \pmod p\]
bulunur. \(p\) asal olduğu için bir çarpımın \(p\) ile bölünmesi, çarpanlardan en az birinin \(p\) ile bölünmesini gerektirir:
- Eğer \(g(d) \equiv 0 \pmod p\) ise, \(x \equiv d \pmod p\) çözümü \(c_1, \dots, c_r\) çözümlerinden biridir.
- Eğer \(g(d) \not\equiv 0 \pmod p\) ise, \(d - a \equiv 0 \pmod p\), yani \(d \equiv a \pmod p\) olur; bu çözüm \(x \equiv a\) çözümüyle aynıdır.
O hâlde \(f(x) \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının çözümleri
\[x \equiv a, \quad x \equiv c_1, \quad x \equiv c_2, \quad \dots, \quad x \equiv c_r \pmod p\]
listesinden ibarettir ve çözüm sayısı en fazla \(r+1\)’dir. \(r \leq k-1\) olduğundan
\[r + 1 \leq k\]
bulunur. Yani teorem \(n = k\) için de doğrudur.
Tümevarım ilkesi gereği teorem her \(n \geq 1\) doğal sayısı için doğrudur.
\(\blacksquare\)
Lagrange teoreminin ispatında asallık iki kez kullanıldı: hem Teorem 25.2’da, hem de “\((d-a)g(d) \equiv 0\) ise çarpanlardan biri \(\equiv 0\)” adımında.
Modül asal değilse sonuç bozulur. Kongrüansların çözümleri bölümündeki
\[x^2 - 1 \equiv 0 \pmod 8\]
kongrüansının derecesi \(2\)’dir, ama \(x \equiv 1, 3, 5, 7\) olmak üzere dört çözümü vardır. Benzer biçimde kök yükseltme bölümünde \(x^3 + x - 19 \equiv 0 \pmod{49}\) kongrüansının derecesi \(3\) iken sekiz çözümü çıkmıştı.
Lagrange teoremi, primitif kök teorisinin de temel taşıdır: \(x^d - 1 \equiv 0 \pmod p\) kongrüansının en fazla \(d\) çözümü olması, modülo \(p\)’de belirli mertebeden eleman sayısını sınırlar. Bunu bir sonraki bölümde kullanacağız.